Dziurawiec zwyczajny rośnie dziko na suchych łąkach, skrajach pól, przy drogach i w świetlistych zaroślach niemal w całej Europie, w tym powszechnie w Polsce. Wysoka na 30–80 cm bylina łatwo rozpoznawalna jest po intensywnie żółtych kwiatach i drobnych „dziurkach” na liściach są to zbiorniczki olejku eterycznego, widoczne pod światło. Roślinę te najłatwiej rozpoznać rozgniatając jej liście w palcach, wówczas skóra zafarbuje się na ciemny czerwony kolor.
Surowcem zielarskim jest ziele dziurawca zbierane w czasie kwitnienia. Zawiera ono szereg substancji czynnych hiperycynę , hyperforynę, flawonoidy, garbniki, ksantony, olejek eteryczny i kwasy fenolowe.
Dziurawiec znany jest przede wszystkim ze swojego działania przeciwdepresyjnego i uspokajającego w łagodnych i umiarkowanych stanach obniżonego nastroju, lęku i napięcia nerwowego. Ponadto działa rozkurczowo i żółciopędnie, wspomagając trawienie, wykazuje działanie przeciwzapalne i ściągające na błony śluzowe.
Należy jednak pamiętać, że ze względu na zawartość hiperycyny, dziurawiec może zwiększać wrażliwość skóry na promieniowanie UV i powodować reakcje fototoksyczne. Wchodzi też w interakcje z wieloma lekami np. antykoncepcyjnymi, antydepresyjnymi, przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryn obniżając ich skuteczność.
