|
KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY
Kasztanowiec biały (Aesculus hippocastanum), drzewo z rodziny kasztanowcowatych , pochodzące z gór pd. części Półwyspu Bałkańskiego, gdzie rośnie w lasach na wys. 1000 - 1300 m n.p.m.; występuje również na Kaukazie; sadzony powszechnie w Europie, także w Polsce, w parkach, wzdłuż dróg i alei.
W lecznictwie stosowane są: nasienie kasztanowca - Hippocastani semen (Semen Hippocastani), kora kasztanowca - Hippocastani cortex (Cortex Hippocastani), kwiat kasztanowca - Hippocastani flos (Flos Hippocastani), nikiedy liść kasztanowca - Hippokastani folium (Folium Hippocastani), niedojrzały owoc kasztanowca - Hippocastani fructus immaturus (Fructus Hippocastani immaturus), mieszanina saponin wyizolowanych z nasion - escyna oraz wyizolowana z kory kumaryna - eskulina.
Escyna, flawonoidy i kumaryny, zawarte w wyciągach z owoców, kwiatów, kory i liści kasztanowca działają uszczelniająco na ściany naczyń włosowatych, zmniejszają ich kruchość (eskulina, flawonoidy), przeciwdziałają stanom zapalnym i zastojom żylnym(escyna, eskulina). Nasiona kasztanowca służą do otrzymywania beta-escyny stosowanej do produkcji preparatów przeciwzapalnych, przeciwobrzękowych i uszczelniających naczynia krwionośne. Wyciągi z kwiatów i liści kasztanowca wchodzą w skład preparatów stosowanych w stanach zapalnych żył podudzi i guzków krwawicznych (hemoroidów).
Z kory otrzymywana jest esculina stosowana do produkcji pudrów światłochronnych i preparatów uszczelniających naczynia krwionośne.
Do środkowej Europy kasztanowiec dotarł w XVI w., a do Polski w XVII w. Jako drzewo dekoracyjne. Poszczególne surowce otrzymane z kasztanowca stosowano w Europie jako środki: wykrztuśne (liście), ściągające i przeciwreumatyczne (kwiaty), przeciwgorączkowe (kora).
Leki, które zawierają ten składnik:
Aesculan
Neo-Aesculan
Arcalen
Esceven tabletki
Esceven żel
Źródło
dr Henryk St. Różanski
"Zielarstwo i metody fitoterapii. Wszystko o ziołach i preparatach ziołowych".
www.rozanski.henryk.gower.pl/fitoterapia2.htm
"Encyklopedia zielarstwa i ziołolecznictwa"
pod redakcją Haliny Strzeleckiej i Józefa Kowalskiego
Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2000 |
|
